Digitalige Dingen

Kriskras door de sneeuw
lopen smalle bandensporen
van onbekende fietsen.

Waar ze elkaar raken
vormen ze een kruispunt
en moet je soms de afslag raden.

Voor wie het zien wil
laat dit lijnenspel zich lezen
als een uitgestrekte hand.

De bijna-botsing en een vloek
voorgoed in stilte uitgetekend
tot de dooi invalt.

Op www.wordle.net kun je een willekeurige tekst invoeren en deze in een grafische “word cloud” laten omzetten. Naarmate een woord vaker voorkomt in de invoertekst, zal het ten opzichte van de andere (minder gebruikte) woorden groter worden weergegeven. Een voorbeeldje: het artikel over twitter dat ik onlangs op dit weblog heb geplaatst ziet er na de wordle-conversie als volgt uit:

Niet verbazingwekkend dat het woord twitter in bovenstaande afbeelding het meest in het oog springt, maar in elk geval boeiend om te zien hoe de afzonderlijke woorden van een tekst betekenisvol kunnen samenhangen binnen een grafische weergave. Tot op zekere hoogte natuurlijk, want om nu te weten te komen wat ik precies over twitter heb geschreven, kun je toch maar beter het originele artikel lezen.

De van oorsprong Japanse haiku is een versvorm waarmee in een paar regels een krachtig gestileerd beeld wordt opgeroepen. Hierdoor leent de haiku zich uitstekend als inspiratiebron voor illustraties. Met minimalistische streken tegen een kleurrijke achtergrond heb ik onderstaande haiku verbeeld in een eenvoudige digitale tekening.

meisje kleurt de dag
op een beschilderde fiets
met hoge snelheid

Ik moet het toegeven: ik ben eigenlijk geen grote fan van twitter, het zogenaamde microbloggen waarbij mensen hun doen en laten in sms-achtige berichtjes van 140 tekens wereldkundig maken. Je zou het kunnen beschouwen als de ultieme kroon op de recente web 2.0 ontwikkelingen, aangezien de collectieve interactie hoogtij viert en iedereen moeiteloos kan bijdragen aan een geheel van … tja, van wat eigenlijk? Waar gaat het over op twitter en wat is de meerwaarde van die eindeloze stroom berichtjes vol persoonlijke niemendalletjes? Ter illustratie hieronder een paar tweets (zo heten de berichten op twitter) die ik in een slordige vijf minuten heb geoogst:

Rarg995: Trying to be funy to a deadline (1 second ago from web)

Tr1shaMarie: Going to school and cosmetology. ah so boring! (1 second ago from web)

BendyFerrets: Turning my brain into sushi by trying to decide what to write (1 second ago from web)

oinkmicah: summer is ending so fast with a blink of an eye! ( (1 second ago from web)

AmberPanda: good night everyone (1 second ago from web)

Goed, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik bovenstaande tweets heb geselecteerd op basis van het criterium ‘weinig tot nietszeggend’. Hoewel veel berichten ruimschoots aan deze eis voldoen, geldt dit niet voor alles wat er gekrabbeld wordt op twitter. Met enige regelmaat verschijnen er ook echt wel interessante meldingen en doorverwijzingen. En het goede nieuws is, dat je zelf het kaf van het koren kunt scheiden, door te kiezen van welke twitteraar je de tweets wilt zien en van welke liever niet.
Niks mis met al dat getwitter dus, zou je kunnen denken, maar wat zegt deze nieuwe techniek nu over de gebruikers ervan? Kennelijk hebben we met z’n allen de behoefte om elkaar voortdurend op de hoogte te houden van ons wel en wee. In evolutionair opzicht is dit misschien wel wenselijk, aangezien je vast wat kunt leren van de hoogte- en dieptepunten die je soort/twittergenoten voortdurend doormaken. Maar het is voor mij de vraag of het kennisnemen van al deze hoogst subjectieve micro-ervaringen onze eigen ervaring van het leven nu rijker maakt of juist verarmt? Ik ben geneigd het laatste te geloven, want met elke tweet die ik tot me neem verplaats ik me automatisch in het leven van een ander (vaak een vreemde) en raak daarmee een beetje verwijderd van de kern van mijn eigen bestaan. Dat gebeurt trouwens ook tijdens het kijken van televisie, waarbij je eveneens afdwaalt naar een imaginaire wereld en je minder bewust bent van je eigen aanwezig zijn. Wat twitter duidelijk anders maakt, is dat je zelf deelneemt en bijdraagt aan de maalstroom van informatie, waardoor je je nog makkelijker met het medium vereenzelvigt en in het ergste geval een digitaal spiegelleven leidt dat is opgebouwd uit merkwaardige molekuulreeksen van 140 tekens. Met andere woorden, je bent dan letterlijk wat je twittert en bestaat dus ook bij de gratie ervan. De verhalen van fanatieke twitteraars die besluiten te stoppen met twitter en vervolgens door een geestelijk dal gaan lijken dit te bevestigen. Het is dan net alsof ze zichzelf weer moeten hervinden, los van hun illusoire bestaan op twitter.
Okay, ik overdrijf misschien een beetje, maar dat er een vervreemdende werking uitgaat van het verschijnsel twitter durf ik wel te stellen. Persoonlijk heb ik me voorgenomen om twitter op een minder gangbare manier te benaderen, en wel als een kanaal of middel om een oude Japanse dichtvorm mee te beoefenen. Het gaat hier om de Haiku, het beknopte drieregelige vers (met 5-7-5 metrum) dat zich uitstekend leent om in een tweet te worden uitgedrukt. Het is mijn bedoeling om dagelijks één haikumoment (uit het ‘gewone’, analoge leven) in een haiku te vangen en vervolgens op twitter te posten. Dit wil ik een jaar lang uitproberen om te kijken of twitter ook kan fungeren als een zuiver reflectief en poëtisch medium. Bovendien is het een mooie oefening om dichter bij de essentie van het niet-digitale leven te komen, en als twitter juist daaraan kan bijdragen, moet ik straks gelukkig constateren dat mijn hele betoog niets waard blijkt te zijn.

De eerste haiku, of beter nog, twaiku heb ik op 12 mei 2009 gepost en luidt als volgt:

twee grijze duiven
raken elkaar klapwiekend
net niet neergestort

In een tweet ziet dat er zo uit:

lendumont: // twee grijze duiven / raken elkaar klapwiekend / net niet neergestort // #twaiku #haiku 1/365

Klik hier voor een actueel overzicht van de door mij op twitter geplaatste twaiku.
Wil je mijn twaiku-avontuur dagelijks volgen op twitter? Ga dan naar http://twitter.com/lendumont

Let wel, het gebruik van twitter geschiedt volledig op eigen risico.

Vakantiekiekjes zijn over het algemeen wat saai en niet heel spectaculair om te bekijken. Tot voor kort tenminste, want het onvolprezen Photoshop herbergt een functie die je in staat stelt om een serie foto’s aan elkaar te plakken en zo een wijds panorama te creëren. Met behulp van het volautomatische Photomerge, want zo heet de toepassing, heb ik acht kiekjes van Florence weten te combineren tot één langgerekt stadszicht zonder zichtbare overgangen. Briljant, van Photoshop dan, want probeer dit maar eens “handmatig” te doen met meer gebruikelijke technieken, zoals Masking bijvoorbeeld. Enfin, ik zal je niet verder vermoeien met Photoshop-geneuzel, klik maar gewoon op onderstaand beeld, dan zie je vanzelf wat ik bedoel…

Wil je de afbeelding liever op een aparte pagina bekijken? Klik dan hier.