Digitalige Dingen

Kriskras door de sneeuw
lopen smalle bandensporen
van onbekende fietsen.

Waar ze elkaar raken
vormen ze een kruispunt
en moet je soms de afslag raden.

Voor wie het zien wil
laat dit lijnenspel zich lezen
als een uitgestrekte hand.

De bijna-botsing en een vloek
voorgoed in stilte uitgetekend
tot de dooi invalt.

Hang is een korte animatiefilm waarin ik heb geprobeerd om tekst, beeld en muziek zo te arrangeren dat ze een samenhangend poëtisch geheel vormen. Het onstabiele beeld en de onrustige lettertekens zijn bepalend voor de dynamiek van het filmpje, terwijl de serene muziek van Yann Tiersen soms een tegenwicht vormt en dan de beweging juist weer versterkt. De achtergrondfilm heb ik met mijn fotocamera opgenomen op het Centraal Station van Amsterdam. Tijdens de daarop volgende uitgestrekte treinrit naar Maastricht kwamen de woorden bijna vanzelf aanwaaien (zie bovenstaande animatie).

Het gedicht kun je hieronder nog eens nalezen, maar bekijk liever eerst de animatie, want daarbinnen valt de tekst duidelijk beter op zijn plek:

Hang

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als het lichaam zich gedraagt
zoals de adem en de geest
los en ongebonden

Maar in leegte verkrampen wij
en zoeken wij houvast
als gevleugelde insecten
die plotseling te water raken

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als wij de wind omhelzen
en als het water worden
voordat de storm ons verrast

Wij hangen aan het leven
maar hangt het leven ook aan ons?

Ik denk je lief
in lieve gedachten
en verzink, verchroom, verzilver,
wat zich niet smelten laat
in de wassen beelden
van mijn zachte taal

Ik denk je liever
in gevallen gedachten
en vergrijp, vervorm, verwek,
wat zich niet kneden laat
in de krachteloze greep
van mijn gebroken vingers

Ik denk je liefst
in verliefde gedachten
en verlicht, vereer, verlies,
wat zich niet winnen laat
in de goudloze stroom
van mijn gezeefd geluk

Spam spam spam! Wie heeft er geen last van in deze digitale hoogtijdagen? Zelf ontvang ik dagelijks gemiddeld een stuk of tien ongewenste berichten, die ik doorgaans meteen naar de prullenbak verwijs. Maar de afgelopen twee maanden heb ik al mijn spam-mails zorgvuldig bewaard, gekoesterd bijna, en bijgevolg mijn inbox zien opzwellen tot ongekende grootte. Precies wat al die berichten beloven dus. Alhoewel, het is maar net hoe je het bekijkt, want met een beetje goede wil en wat gehussel met onderwerp-koppen blijkt zelfs spam vatbaar voor een meer poëtische benadering. Het volgende “gedicht” is het extract van ruim 500 ongewenste berichten en als ik het zo belees krijg ik toch het idee dat men mij iets probeert te vertellen. Een geheime boodschap wellicht, verborgen tussen de regels van het vulgaire, maar mogelijk geladen met een intrinsieke waarheid.
Okay, ik stel me open. Laat die spam maar komen. Man lebt nur einmal!

Good morning

Shon gesehen in Dakar
Blaues Wunder
Proberen sie es
Mann lebt nur einmal

The saddest story ever
Hollywood actor killed producer
Where have you been?
Help me in search!

Belebt Geist und Korper
Mit heissem Dampf
Feste muss man feieren wie sie fallen
Auch bei Sonnenlicht

Scientists found pervert genes
Everybody wonders where they are
It makes you hump better
This is last mail, I won’t bother you again

Still busy to answer?
Need your reply!

Zelfs in het voorjaar, als alles op zijn en haar best is, hangt er over Luik een sfeer van groezelige somberheid. Her en der weet de lente deze permanente zijnstoestand toch te doorbreken en dat levert interessante, ik durf te zeggen, poëtische contrasten op. Hoe dan ook, ga er heen als je in de gelegenheid bent, want nergens geurt het verval zo zoet als in Luik.

luikse lente

bleke gezichten
schieten aangeschoten
tussen vale stralen
zonlicht door

roetzwarte muren
steken somber af
tegen het gifgroen
van vrolijk lenteloof

vuile straten
striemen de lucht
tot heel het voorjaar geurt
naar verbrande bloesem
en geparfumeerd verval

Gifgroen tegen roetzwart

Montagne de Bueren

Klik hier om alle foto’s uit de galerie Luikse Lente te bekijken.