Digitalige Dingen » Nieuwe gedichten

Barst

Len Dumont — Wed, 04 May 2011 11:00:43 +0000

Onder een zware sluier
van neergeslagen stof
en glazen splinters
ligt een gitaarkoffer
roerloos als altijd.

Scharnieren piepen zacht
als met ingehouden adem
de deksel wordt gelicht
van een gitaarkoffer
weerloos als altijd.

Op donkerrode voering
rust een gebarsten kast
met opgekrulde snaren
in een open sarcofaag
roerloos als altijd
stiller dan ooit.

Porto

Len Dumont — Sun, 11 Jul 2010 13:04:15 +0000

Water, wind en wijn
ze bevloeien de straten
voeren zachte woorden mee
uit half verholen monden
af en toe een kreet.

Honden en meeuwen
delen hier het afval
en de schaduwrestjes
die zich ophopen
in hoeken en portalen.

De zon wringt zich
door smalle steegjes en
valt loom over de pootjes
van een kat in halfslaap.

De Douro trekt traag
door deze oude stad
voor altijd gelegen
in halfschaduw.

Weg

Len Dumont — Sun, 27 Jun 2010 12:48:52 +0000

Het pad nodigt uit
wil belopen worden
steeds weer voor het eerst
betreden worden.

Met elke stap
vraagt deze weg om meer
om steeds dieper
betreden te worden.

Hoeveel voeten kan een pad verdragen
voordat het zichzelf verliest
en wegslipt in de omgekeerde afgrond
van massa’s uitgetreden zielesporen?

Bijna-botsing

Len Dumont — Tue, 05 Jan 2010 21:30:51 +0000

Kriskras door de sneeuw
lopen smalle bandensporen
van onbekende fietsen.

Waar ze elkaar raken
vormen ze een kruispunt
en moet je soms de afslag raden.

Voor wie het zien wil
laat dit lijnenspel zich lezen
als een uitgestrekte hand.

De bijna-botsing en een vloek
voorgoed in stilte uitgetekend
tot de dooi invalt.

Hang

Len Dumont — Sat, 09 May 2009 19:58:22 +0000

Hang is een korte animatiefilm waarin ik heb geprobeerd om tekst, beeld en muziek zo te arrangeren dat ze een samenhangend poëtisch geheel vormen. Het onstabiele beeld en de onrustige lettertekens zijn bepalend voor de dynamiek van het filmpje, terwijl de serene muziek van Yann Tiersen soms een tegenwicht vormt en dan de beweging juist weer versterkt. De achtergrondfilm heb ik met mijn fotocamera opgenomen op het Centraal Station van Amsterdam. Tijdens de daarop volgende uitgestrekte treinrit naar Maastricht kwamen de woorden bijna vanzelf aanwaaien (zie bovenstaande animatie).

Het gedicht kun je hieronder nog eens nalezen, maar bekijk liever eerst de animatie, want daarbinnen valt de tekst duidelijk beter op zijn plek:

Hang

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als het lichaam zich gedraagt
zoals de adem en de geest
los en ongebonden

Maar in leegte verkrampen wij
en zoeken wij houvast
als gevleugelde insecten
die plotseling te water raken

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als wij de wind omhelzen
en als het water worden
voordat de storm ons verrast

Wij hangen aan het leven
maar hangt het leven ook aan ons?