Digitalige Dingen

Vandaag, 24 februari 2010, heb ik mijn 100e twaiku op Twitter geplaatst:

// hoog en verheven / staat de torenhaan glansrijk / in de zuiderwind // #twaiku #haiku 100/365

Je kunt de voorgaande 99 twaiku teruglezen op deze pagina of op mijn Twitter-account.

Voorlopig ga ik nog wel even door met het schrijven van deze korte gedichtjes, zeker nu de lente langzaam aanbreekt, een seizoen dat zich bij uitstek leent voor (micro)poëtische beschouwingen. Bovendien heb ik me voorgenomen om geheel in lijn met het cyclische karakter van de haiku-dichtvorm niet minder dan 365 twaiku te schetsen. Ik heb nog wel een paar seizoenen te gaan dus, maar dat is zeker geen straf, want er valt nog zoveel moois te vangen in drie regels en 17 lettergrepen. Ik verheug me op al die kleine buitenkansen.

In crisistijd is het natuurlijk van het grootste belang om je bedrijfje goed in the picture te spelen. Dat geldt trouwens ook voor de tijden waarin het wel allemaal op rolletje loopt, alleen heb je het dan doorgaans te druk met werken. Vandaar, een kleine presentatie om de product awareness een beetje te boosten (om maar eens een goede Nederlandse uitdrukking te gebruiken). Enjoy!

Vandaag, woensdag 18 februari, heb ik deze site van een splinternieuw jasje voorzien.

Laat me weten wat je ervan vindt door het geven van een reactie op dit bericht.

In elk geval bedankt voor je bezoek!

Van 4 oktober tot en met 16 december 2008 verblijf ik in het stadje Rama te Nicaragua.

Voor Stichting Stedenband Maastricht-Rama zal ik in Rama een pilotproject opstarten met de educatieve mini-laptop Xo van One Laptop per Child.

Als je het leuk vindt om mijn ervaringen in Nicaragua te volgen, kijk dan op mijn reisblog:
Berichten uit Rama.

Tot ziens.

De winter is dit jaar een snelle pijnloze dood gestorven en daar lijkt niemand rouwig om. Ruim baan dus voor de lente met al haar vrolijke kriebels, tintelende kleuren en geraffineerde geuren (van versgemaaide grasveldjes bijvoorbeeld). Het seizoen bij uitstek om de dingen in een nieuw licht te zien en gehoor te geven aan die universele drang om – net als alles in het ‘wild’- weer op te bloeien en door te groeien. Kortom, de lente nodigt uit tot vernieuwing en daarmee komt deze nieuwe website op een zeer welkom moment, of tenminste in de goede tijd van het jaar.
 
De kever of scarabee die in de linker bovenhoek van het scherm prijkt is behalve een visueel lokkertje, ook een klein symbolisch teken aan de wand. In het oude Egypte namelijk, werd geloofd dat dit heilige diertje op mysterieuze wijze invloed uitoefende op alle processen van wedergeboorte en vernieuwing. Dit had het beestje te danken aan zijn ietwat onsmakelijke gewoonte om een bolletje mest voor zich uit te duwen. In deze nogal aardse handeling zagen de Egyptenaren dezelfde oerkracht, die ook de hemelse cyclus van de op- en ondergaande zon gaande hield. De scarabee ziet de bal mest vooral als een broedkamer voor zijn nageslacht, dat na een tijdje vanzelf uit de poep komt gekropen. Dit ogenschijnlijk ‘spontane’ ontstaan van nieuw leven maakte de mestkever tot een van de populairste Egyptische symbolen voor al het nieuwe onder de zonnegod Ra. Rare jongens, die Egyptenaren. Wie zal het zeggen? Wat in elk geval wel gezegd kan worden is dat hun gevoel voor de poëtische kanten van het bestaan buitengewoon sterk en rijk moet zijn geweest.
 
Over poëzie gesproken, daar draait het een beetje om op deze website. Althans, voor zover het die naam mag hebben natuurlijk, want tijdens de selectie van met name de oudere gedichten viel het me op dat hun stijl me nu vaak erg gezwollen aandoet. Ik vermoed dat ik te vroeg al te veel wilde zeggen en dan ook nog in de ‘allermooiste’ zinnen, wat hier en daar een beetje krampachtig moet overkomen. Daar staat tegenover dat gedichten van meer recente datum een stuk eenvoudiger van opzet zijn en ook minder geladen met de drang om iets (groots) te willen meedelen. Inmiddels streef ik ernaar om in een gedicht de taal steeds omzichtiger tegemoet te treden. Dit probeer ik te bereiken door minder grote woorden te kiezen en zinnen meer ademruimte te geven. Vanuit deze simpele grondhouding denk ik dat het mogelijk is om de woorden vaker voor zich te laten spreken en niet direct te overschreeuwen in een pathetische of esthetische overdaad van lettergeneuk. Ik ben me er overigens van bewust dat ik op dit punt nog regelmatig terugval in oude gewoonten, maar soms is het gewoonweg te lekker om te laten.
 
Genoeg over poëzie, want er valt nog veel meer te beleven (lees zien/klikken/lezen) op deze website. Waaronder een aantal fotogalerieën, een verzameling links en natuurlijk het blog waarvan dit stukje bij deze de kop afbijt. Ik zou zeggen: Go explore!