Barceloca 2
Het hart van deze stad
slaat met losgeslagen slag,
schiet geregeld in een kramp
en roffelt het razende ritme
van een ongeremde orde.
De smalle straatjes
en dichtgeslipte steegjes
vernauwde aderen
van een duister hart
dat vers bloed verlangt
en voortdurend aanklopt
bij de gezwollen borst van Barça
die benauwd is maar berust
in het donkere geruis,
hartslag van haar zwart gespuis
dat zich in de holten van de nacht verschuilt
waar het ritmisch rochelt en
zwaar pruimend spuugt
met gallige geluiden
die enkel in de duisternis weerklinken
en daarbuiten diep
in gele nachtmerries verzinken.
