Once upon a time in el Rama (met El Alcalde)
Om twee uur in de middag heb ik met Oniel afgesproken om mijn bezoek aan te kondigen bij El Alcalde, de burgmeester van Rama. Bovendien is zijn handtekening vereist voor het papierwerk bij de douane (de 15 Xo’s die ik nodig heb voor de lessen moeten nog worden verstuurd). Uiteraard is de Alcalde ruim een uur te laat voor onze afspraak, zoals het een hooggeplaatst persoon betaamt. Oniel voert het woord en er komen eerst allerlei zaken aan bod die – voor zover ik kan beoordelen – niets met mijn project te maken hebben. Het biedt mij de gelegenheid om de Alcalde eens goed op te nemen en zo op het eerste gezicht lijkt het me een cowboy van het zuiverste soort. Met zijn puntige laarzen, gouden sierraden en onverschrokken blik is zijn voorkomen nogal machismo. Ik stel me voor hoe hij ’s zondags met zijn paard door de straten van Rama paradeert en ondertussen al knipogend contact legt met het vrouwelijk schoon. Plotseling kijkt Oniel me aan en ik begrijp dat het tijd is om wat te vertellen over de reden van mijn aanwezigheid. In hakkelig Spaans vertel ik in een paar zinnen waar het project om draait en de Alcalde knikt (desondanks) begripvol waaruit ik hoopvol opmaak dat hij me min of meer verstaat. Op een gegeven moment laat ik hem de Xo zien en geef ik hem de kans om het ding zelf open te maken. Ik vertel erbij dat het volwassenen in de regel minstens een minuut kost om het apparaat te openen, terwijl kinderen meestal genoeg hebben aan de helft van die tijd. De Alcalde grinnikt en ik zie aan zijn houding dat hij het een mooie uitdaging vindt. De burgemeester houdt wel van een wedstrijdje, schat ik zo in. Met een beetje hulp lukt het hem uiteindelijk om de laptop te openen. Niet echt een highscore en strafseconden voor de hulp, maar goed, gezichtsverlies is voorkomen en dat is belangrijk voor een politicus. We verlaten het gemeentehuis en kunnen rekenen op de steun van El Alcalde. Missie geslaagd.
Foto van El Alcalde gemaakt met de ingebouwde camera van de Xo



Hallo Len, ik denk dat “de mam”heel gerustgesteld is als ze alles leest! Jong, jong waar jij aan begint! Wel zou ik in het vervolg een zwemvest aan doen in de bus.Je weet maar nooit. Hou je goed en we volgen je.Groeten Marianne Reintjens
Geplaatst op: 8 oktober 2008 om 15:30We kunnen alle steun gebruiken. Goed gedaan!
Geplaatst op: 9 oktober 2008 om 23:37