Water, vanzelfsprekend…
Water, vanzelfsprekend… luidt de leus van de Limburgse waterleidingmaatschappij, waar ik het afgelopen jaar als invalkracht werkzaam was. Helemaal waar natuurlijk, die slogan, als het over ons eigen waterlandje gaat, waar het ondenkbaar is dat er op een dag geen druppel meer uit de kraan komt om je mee te wassen, het toilet mee door te spoelen of gewoon lekker te drinken. We zouden ons geen raad weten en een nationale paniekgolf zou dan ook niet lang uitblijven vrees ik. In Nicaragua, dat een regenseizoen kent van negen maanden aan een stuk, zou je verwachten dat aan vers drinkwater in elk geval geen gebrek is. Maar niets is minder waar, want hoewel er in sommige huizen wel een aansluiting aanwezig is, kan het water niet op elk moment zomaar worden afgetapt noch als veilig drinkwater worden genuttigd. Door de ondercapaciteit van de zuiveringsinstallaties en de slechte infra/aqua-structuur komt er in Rama bijvoorbeeld alleen ’s ochtends tussen vijf en zes wat water uit de kraan, en dan nog niet eens elke dag. De hoeveelheid is eigenlijk ook niet de moeite waard, want na een litertje of tien is het meestal wel gedaan met de pret. Dat lijkt misschien nog best wel wat, maar is nauwelijks genoeg voor de dagelijkse schrobbeurt van lijf en leden. Dat is overigens ook waar het voor bedoeld is, want drinken doe je (zeker als buitenlander) liever uit de fles, tenzij je natuurlijk prijs stelt op een frequent en intensief toiletbezoek. Voor het doorspoelen van het toilet gebruik je dan weer gewoon regenwater uit de ton, dat vanzelfsprekend wel in grote hoeveelheden voorradig is. Een halve emmer is meestal voldoende om de ergste rotzooi weg te flushen. Ook voor de afwas en andere poetsactiviteiten is hemelwater de meest voordelige (en eigenlijk enige) keuze. Het spreekt misschien voor zich, maar warm water uit de kraan is een luxe waaraan men zich in Nicaragua alleen in de grote steden kan laven, zij het op heel beperkte schaal. Dit alles maakt wel dat je als verwende waterconsument even met je neus op de feiten wordt gedrukt en ik vermoed dat ik de leus aan het begin van dit stukje na terugkomst nooit meer op dezelfde, vanzelfsprekende manier zal kunnen lezen als voorheen.
