Berichten uit Rama ~
een reisblog

De dag begint goed met het heuglijke nieuws dat de 15 Xo’s Managua in ongeschonden staat hebben bereikt. Ik vraag Oniel om even na te gaan waar ze precies beland zijn en een paar telefoontjes verder blijken ze (zoals verwacht) bij de douane te liggen. We besluiten maandag naar Managua te gaan om te kijken of er met de jongens van de douane wat te regelen valt, want de importheffingen zijn niet mis in Nicaragua. Ik verheug me op het uitstapje, niet alleen omdat het een einde maakt aan een periode van afwachten, maar ook omdat het me de gelegenheid biedt wat meer van het land te zien en de hoofdstad. Ik verbaas me over het feit dat ik na drie weken Rama het gevoel heb alsof ik hier al maanden rondloop en zo’n beetje elke (kapotte) stoeptegel gezien heb. Ook het bezoek aan de verschillende eetgelegenheden begint routinematig aan te doen nu ze bijna geen geheimen meer op hun menukaart voor me hebben. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik alles al geprobeerd heb, maar de meeste gerechten waarvan ik de naam niet direct kon verklaren heb ik me inmiddels wel eigen gemaakt, om het even plastisch uit te drukken. Niet altijd met evenveel smaak overigens, maar dat hoort er nu eenmaal bij als je avontuurlijk (lees onwetend) wilt uit eten in den vreemde. In restaurant Expresso daarentegen, hebben ze me zelden onaangenaam weten te verrassen en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik er deze avond ook weer zit. Ik heb de tent nog nooit echt vol gezien, wat vermoedelijk meer te maken heeft met het prijskaartje, dan met de kwaliteit van het eten. Ook vanavond zijn er maar drie tafels bezet en ik deel de grote ruimte met een gezin aan mijn linkerzijde en een man van middelbare leeftijd recht tegenover me. Terwijl ik geniet van mijn garnalenspies bekijk ik de man aan de overkant en bedenk me dat het toch wel een sneu gezicht is om hem zo in zijn eentje te zien buffelen. Een moment later realiseer ik me dat hij wellicht dezelfde gedachte heeft als die in mijn richting kijkt en via een raar soort spiegeleffect voel ik me opeens erg op mezelf teruggeworpen. Het is een vreemde gewaarwording om te merken dat gedeelde eenzaamheid de smart nu eens niet halveert, maar juist mobiliseert om me als een boomerang om de hals te vliegen. Ik eet snel mijn bord leeg, reken af met de ober (altijd even vriendelijk) en verlaat de Expresso met een wat onbestemd gevoel. Als ik door de donkere straten naar huis loop word ik nageroepen door een stel giechelende pubermeisjes en terwijl ik stug mijn weg vervolg vang ik nog de woorden “hey solitario” en “¿hablas inglish?” op. Ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen, per slot van rekening ben ik hier ook alleen en dus een solitario, maar waarom dat uitgerekend deze avond nog even nadrukkelijk bevestigd moet worden?

Dit bericht is geplaatst op vrijdag 24 oktober 2008 om 12:00 en hoort bij El Rama. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.