The story continues
Nu de Xo’s binnen handbereik zijn kan ik bijna niet wachten om ze af te halen in Managua. Toch is dat precies wat ik vandaag en in elk geval morgen ook nog zal moeten doen. Wat is er aan de hand? Het blijkt dat de procedure om vrijstelling van importheffing te verkrijgen bij de douane minstens een maand in beslag gaat nemen. Pardon?! Je zou toch haast het idee krijgen in een bananenrepubliek te verblijven. Oh maar wacht even, Nicaragua is een republiek en er groeien hier verdacht veel bananenplanten in het wild, dus ja, what was I thinking? Nu, voor het pilot-programma is een maand uitstel geen optie en voor mijn geestelijke gezondheid al helemaal niet, wat betekent dat er iets anders geregeld moet worden. De weg van de minste weerstand is het betalen van de importheffing en de kans is vrij groot dat het daar al met al op uitdraait. Toch is er nog een sprankje hoop dat er geïntervenieerd gaat worden door een hogere instantie, in dit geval het ministerie van onderwijs, om de Xo’s uit de gretige klauwen van de douane te bevrijden. Oniel zal morgen een laatste poging doen om (telefonisch) door te dringen tot de bovenste regionen van de logge onderwijsmachine die Mined (Ministerio de Educacion) heet en wie weet levert het alsnog een vrijbrief op. Zo niet, dan gaan we woensdag naar Managua om met tegenzin het smeergeld in te lossen en de Xo’s eigenhandig naar hun finale bestemming El Rama te leiden. Voor Oniel is deze Nicaraguaanse gang van zaken uiteraard gesneden koek, maar als buitenstaander vind ik het toch maar moeilijk te verteren dat een educatieve hulpzending (hoe klein dan ook) niet meteen een high priority sticker opgeplakt krijgt. Een land dat onder Sandinistische vlag zo hoog opgeeft van onderwijs zou toch eigenlijk beter moeten weten en handelen…
