The digital gap
Voor een westerse jongen zoals ik is het de normaalste zaak van de wereld om te pas en te onpas je laptop tevoorschijn te halen en op het gemak wat rond te surfen of een muziekje te luisteren. Bijna niemand die daar thuis nog raar van opkijkt. In Rama daarentegen eist zo’n apparaat de nodige aandacht op, en dan vooral van jonge kinderen, die soms wel vijf minuten aan een stuk bij het raam van het kantoortje blijven staan om geobsedeerd naar mijn beeldscherm te staren. Ik ben ondertussen wel gewend aan deze nieuwsgierige Aagjes, die trouwens in aantal lijken te verdubbelen als toevallig ook nog de Xo op mijn bureau staat te glimmen. De volwassenen zijn wat terughoudender in hun belangstelling voor glossy apparatuur, maar de meeste willen vroeg of laat toch een antwoord op de vraag wat zo’n ding nu eigenlijk kost in Nederland. Hoewel het naar Hollandse maatstaven een goedkoop gevalletje is, moet de gemiddelde Ramanees hier ongeveer 100 uur arbeid verrichten om zich een hebbeding van 400 euro te kunnen veroorloven (zo heb ik me laten vertellen). En door de hoge importheffingen van de douanemaffia (daar zijn ze weer) kost zo’n laptop hier ook nog eens gauw een paar honderd dollar meer dan in Europa. Kortom, de nieuwste high-tech speeltjes zijn voor het gros van de Nicaraguanen in het geheel niet weggelegd. Ik vraag me dan ook weleens af wat de introductie van de Xo betekent voor de kinderen die er volgend jaar vrolijk mee worden uitgerust. Het gaat namelijk om een kleine, en dus bevoorrechte groep, waaruit onvermijdelijk volgt dat de meerderheid van de Ramanese schoolkinderen het ook in 2009 moet zien te stellen zonder elektronische leeromgeving in pocketformaat. Dat is natuurlijk geen reden om er dan maar helemaal vanaf te zien, al wordt zo op kleine schaal wel zichtbaar wat zich al een aantal decennia op een meer mondiaal niveau manifesteert als “The Digital Gap” of de kloof tussen de digitale haves en de dont-haves. Het valt te hopen dat de Xo op micro-niveau niet een nieuwe subvariant van deze technologische ongelijkheid veroorzaakt, maar juist bijdraagt aan een meer evenwichtige verspreiding en ontwikkeling van digitale know-how. Een groot voordeel is in elk geval dat het project zich richt op kinderen, aangezien zij doorgaans meer dan hun volwassen soortgenoten geneigd zijn om de door hen verworven kennis belangeloos met andere te delen.
