Rat in mi kitchen
Deze ochtend word ik uit mijn bed getrommeld door een hele stoet jonge trommelaars in schooluniform. Ik herinner me dat Oniel gisteren iets over een nationale feestdag heeft gezegd, maar ik ben vergeten te vragen ter ere van welke persoon of historische gebeurtenis er vandaag zo luidruchtig gevierd wordt. Als ik wat later in de richting van het achterhuis loop om Gringo een worstje te brengen, realiseer ik me dat het de laatste keer is dat ik het beest zal voeren. Morgen verhuis ik namelijk naar het huis van Herbi, een van de voetbaljongens en tevens fervent karaokezanger. Gringo is even enthousiast als altijd en rukt deze keer zelfs het plastic bordje uit mijn handen om nog sneller het worstje te kunnen verorberen. Met lede ogen zie ik aan hoe hij het bordje vervolgens naast zijn drinkbak neerlegt, precies in het midden van zijn kleine territorium. Ik wil het risico niet lopen dat Gringo me alsnog als een indringer gaat behandelen en besluit dat hij het bordje als souvenir mag houden. Twee dagen geleden heb ik al even kennis gemaakt met de familie van Herbi, bestaande uit een vriendelijke mamma, twee verlegen zusjes en een stuk of drie uitbundige neefjes en nichtjes. De vader was afwezig, om een voor mij onbekende reden. Het kamertje dat ik morgen zal betrekken ligt aan de voorkant van het huis en heeft een eigen ingang. Wat verder naar achteren bevindt zich een wasgelegenheid en ook een toilet staat daar tot mijn beschikking. Ik ben erg benieuwd naar de kookkunsten van Herbi’s moeder, die tegen een vergoeding drie keer per dag een maaltijd voor me zal bereiden. Niet voor mij apart natuurlijk, want het is wel de bedoeling dat ik de Nicaraguaanse keuken wat beter leer kennen en dus gewoon zal eten wat de pot schaft. Hoewel ik me verheug op de verandering van omgeving, vind ik het ergens toch wel jammer om Casa Marquesa te moeten verlaten. Goed, het ongedierte en de slechte inrichting daargelaten, is het in elk geval een rustige plek waar ik me fijn kan onttrekken aan de hectiek van het stadje. Het is even afwachten of Herbi’s gezin ruimte biedt voor enige mate van afzondering, maar ik vermoed dat ik binnenkort nog eens zal terugverlangen naar het ongestoorde verblijf in Casa Marquesa. Ik zal de laatste nacht in dit vreemde huis dan ook koesteren, zelfs als de ratten het weer op hun smalle heupen krijgen en mijn bed als springplank naar de keuken gebruiken. Ze doen maar lekker.
