Berichten uit Rama ~
een reisblog

Na een wat onrustige nacht word ik om kwart over vijf gewekt door mijn alarmklokje. Wat aan de vroege kant voor mijn doen, maar er staat dan ook iets belangrijks op het programma vandaag. In Maastricht is namelijk een (pers)bijeenkomst gaande om de introductie van de Xo op twee basisscholen nader toe te lichten. Een onderdeel van deze presentatie vormt het leggen van een verbinding met Rama, waar ik samen met de nieuwe burgemeester rond kwart over zes klaarzit om geskyped te worden, zoals dat heet. Om half zeven heb ik nog altijd geen teken van leven ontvangen uit Maastricht en de Alcaldesa (burgemeester) begint al wat onrustig om zich heen te kijken. Niet veel later komt er gelukkig toch een belsignaal binnen en alsof de afstand er niet toe doet, voeren we een beeldgesprek met wethouder Jacques Costongs, die de nieuwe Alcaldesa hartelijk feliciteert met haar verkiezingsoverwinning. Jacques vertelt verder dat met name de aanwezige kinderen het erg spannend vinden om live contact te hebben met Nicaragua, wat ik leuk vind om te horen. Na deze korte videoconferentie keer ik huiswaarts om wat te ontbijten en me een beetje voor te bereiden op de eerste les met de docenten, die om half tien gepland staat. De meeste dames zijn keurig op tijd en om kwart voor tien is de eerste groep compleet, wat hyperpunctueel genoemd kan worden voor Nicaraguaanse begrippen. Na een korte introductie gaan we (dan eindelijk) daadwerkelijk aan de slag met de Xo en een aantal maestras hebben het apparaat al opgestart voor ik er erg in heb. Ik vraag ze nog even te wachten met opstarten, en laat ze zien dat het exterieur van de Xo ook een aantal interessante functies herbergt. Naarmate de les vordert tekent zich een duidelijk verschil af tussen degenen die al enige computerervaring hebben, en zij die voor het eerst in hun leven een toetsenbord gebruiken (vaak de wat oudere dames). Het blijkt niet eenvoudig om de workshop voor alle deelnemers even interessant en leerzaam te houden, maar Babet en ik doen ons best en het lukt gelukkig aardig om iedereen bij de les te houden. Babet is overigens een medevrijwilliger van de Stedenband, die deze week is aangekomen in Rama om mee te helpen met een aantal activiteiten, waaronder het Xo-project. Het is een fijne ondersteuning, want ze spreekt behoorlijk Spaans en heeft een ruime ervaring met educatieve projecten, ook in het buitenland. Als de twee uur lestijd om zijn en ik de maestras vraag om de Xo af te sluiten zie ik een hoop beteuterde gezichten; het is kennelijk maar moeilijk afscheid nemen van het spelletje dat we ter afsluiting aan ze hebben voorgelegd. ’s Middags draaien we hetzelfde programma nog een keer af voor de tweede groep, die hoofdzakelijk uit dames van middelbare leeftijd bestaat, waardoor we wat meer uitleg moeten geven bij de verschillende onderdelen. Om toch ongeveer op hetzelfde punt te eindigen als de eerste groep slaan we de pauze over en werken we rustig maar gestaag door naar de eindstreep van les 1. Als ook de tweede groep met veel lofprijzingen over het wonderlijke groene apparaatje het lokaal verlaat, blijf ik achter met een goed gevoel over het resultaat van vandaag: een hoop enthousiaste mensen met een mooie nieuwe ervaring. Daar kunnen straks veel leerlingen hun voordeel mee doen.

[Bekijk als slideshow]

Dit bericht is geplaatst op donderdag 13 november 2008 om 12:00 en hoort bij El Rama, Xo. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.