Verlichting
De kerst komt eraan, ook in Rama. Helemaal niet vreemd voor een plaats waar de meerderheid van de inwoners het katholieke geloof aanhangt. Maar toch, nu steeds meer huizen worden opgetuigd met kleurrijke verlichting en her en der plastic kerstbomen uit de grond schieten bekruipt me toch een raar gevoel, want wat doet deze voor mij zo winterse aangelegenheid hier in de tropen? Op een witte kerst hoeven ze in elk geval niet te rekenen, zoveel is zeker. Ik probeer me voor te stellen hoe de eerste missionarissen in Rama de kerst aan de man hebben gebracht. Hadden ze toen ook al kunstbomen? Vast niet. En de kerstman lijkt me ook een uitvinding van later, dus het moet waarschijnlijk een sober feestje zijn geweest, die eerste vieringen rondom de geboorte van Christus. Alhoewel, een kerststal zou misschien nog wel te realiseren zijn geweest, al dan niet met levende karakters en dieren. Want ja, op de een of andere manier moet zo’n historische gebeurtenis toch handen en voeten krijgen, zeker als de inheemse bevolking nog niet is gealfabetiseerd, laat staan het kerklatijn begrijpt. Ik zie het helemaal voor me, en dan ga ik voor de levende variant, waarbij de paters een schaars geklede Ramanese een zedelijk blauw kleed omhangen en vervolgens haar donkere kindje even door de kalk te halen om het wat bleker te laten lijken. De dieren, die gewend zijn om lekker rond te scharrelen, worden met veel pijn en moeite vastgelegd en nog voor de mis uit is trekken ze de hele stal omver. Of het echt zo is gegaan, wie zal het zeggen, maar het moet ongetwijfeld een vreemd gezicht zijn geweest, die eerste kerst in Rama. Voor mij is het dat nu ook nog, en ik voel me bijna met terugwerkende kracht schuldig dat wij westerlingen deze traditie hierheen hebben gebracht. En dan niet om de kerstgedachte, die wat mij betreft universeel is, maar vooral om de kitscherige bijverschijnselen van een feest dat hier (net als bij ons trouwens) een hoop extra verlichting oplevert, en dan niet van het verheven soort.
