Schouwspel
Granada stelt niet teleur, zo op het eerste gezicht althans. Kleurrijke gebouwen in statige koloniale stijl, levendige maar niet te drukke straten en een imposante geelgeverfde kathedraal als stralend middelpunt van de stad. Op de achtergrond van dit alles ontwaar ik de contouren van Volcán Mombacho, een dode vulkaan die van oudsher als beschermer van de stad wordt gezien. Mijn zoektocht naar een geschikte verblijfplaats voor de komende dagen levert uiteindelijk een fraaie hotelkamer op inclusief warm stromend water, een luxe waar ik al een tijdje erg naar verlang. ’s Avonds stroomt de hoofdstraat van de stad vol met mensen die samendrommen rondom een draagbaar Mariabeeld, dat met felle lampen wordt aangestraald en mede daardoor een wat kitscherige indruk maakt. Het merendeel van de aanwezigen laat zich trouwens weinig gelegen liggen aan deze religieuze vertoning, want het is bovenal een feestelijk gebeuren met veel muziek, gelal en geschal. Bij navraag blijkt het om een soort kettingprocessie te gaan, waarbij het beeld in negen dagen negen straten in diverse steden aandoet om vereerd te worden. Dat maakt deze stad voor mij nou leuk, want hoewel de Spanjaarden hun hielen al een hele poos geleden hebben gelicht, zijn ze overduidelijk nog altijd aanwezig in de huizen en tradities zoals je die vandaag de dag hier aantreft. Of de Nicaraguanen daar blij mee moeten zijn is een tweede, maar ik geniet in elk geval van het schouwspel dat Granada heet.
Hieronder enkele fotografische indrukken.
