Ontbijt
Het ontbijt van het hotel valt wat tegen (alleen koffie en fruit), dus ga ik deze ochtend op zoek naar het door mijn reisgids aanbevolen restaurant Kathy’s Waffles. Op de hoofdstraat word ik aangesproken door een jongeman die vriendelijk informeert naar mijn afkomst, kennis van het Spaans en een stuk of wat andere zaken. Ook komt hij er gauw achter dat ik een goede plek zoek om te ontbijten en dat ik niet van gallo pinto houd. Hij weet wel iets, zegt ie, en ik besluit hem te volgen zolang ik het idee heb dat we in de goede richting gaan. Twee straten verder staan we voor Kathy’s Waffles en zonder dat ik er om vraag komt mijn gids bij me aan tafel zitten. Even later begrijp ik waarom, want hij blijkt de eigenaresse Kathy te kennen en heeft haar zojuist een nieuwe klant bezorgd, wat hem een kop koffie oplevert. Ik vind het best, bestel pannenkoekjes en een jus d’orange, en hoor de verhalen aan van Roger (zo heet hij) over vanalles en nog wat. Even vrees ik dat ik de rest van de dag met hem zit opgescheept, dus vertel ik hem dat ik na het ontbijt wat informatie ga inwinnen over uitstapjes in de omgeving. Gelukkig heeft hij in de gaten dat ik dat op eigen houtje wens te doen en niet veel later zeggen we elkaar dan ook gedag. Het is het soort ontmoeting waar ik me altijd wat ongemakkelijk bij voel, en dan niet eens zo zeer omdat de motieven van de ander vaak moeilijk te peilen zijn. Dat het geen fijne gesprekken zijn komt vooral omdat de ongelijkheid van twee heel verschillende leefsituaties zo pijnlijk zichtbaar wordt. Roger is bijna even oud als ik, moet alleen voor een kindje zorgen en heeft weinig of geen kans op een fatsoenlijke baan wegens een gebrek aan opleiding. Natuurlijk, misschien had hij beter zijn best moeten doen op school en wat voorzichtiger moeten zijn met de liefde, maar dat is makkelijk gezegd vanuit mijn positie. Ik heb alle kansen gekregen om me te ontwikkelen en ben opgegroeid in een land dat tot op zekere hoogte goed zorgt voor zijn inwoners. Dat kun je van Nicaragua niet zeggen, en in aanwezigheid van een persoon als Roger wordt die vorm van ongelijkheid bijna tastbaar. En dat voelt toch niet helemaal okay.
