Berichten uit Rama ~
een reisblog

Gisteren de oversteek naar Isla Ometepe gemaakt, een reusachtig eiland, midden in het meer van Nicaragua. Na aankomst meteen ingecheckt bij een hotel in de buurt van het haventje en vervolgens een rondje gelopen door het weinig aansprekende plaatsje Moyogalpa. Tijdens het avondeten aan de praat geraakt met een Canadees van Chinese afkomst die zichzelf Wayne noemt. Wayne is een computerguy, dus we hadden wel wat om over te kletsen, maar hij reist liever dan dat hij werkt en zo’n zes maanden in het jaar is hij druk bezig met het afwerken van zijn 100-landen-lijst. Wayne heeft zichzelf namelijk voorgenomen om in zijn leven maar liefst 100 verschillende landen te bezoeken, en met zijn bezoek aan Nicaragua heeft hij Zuid- en Centraal-Amerika zo’n beetje compleet. Oost-Europa is zijn volgende bestemming, want hij heeft wel wat met oud-communistische landen, vertrouwde hij me lachend toe. Als ik de volgende dag, vandaag dus, bij de bushalte aankom om verder het eiland in te trekken, kom ik Wayne weer tegen. Hij heeft naar aanleiding van ons gesprek gisteravond ook besloten om Charco Verde te bezoeken, een natuurgebied aan de zuidkant van het eiland. Dat komt niet slecht uit, want nu kunnen we de kosten van een taxi delen en de bus laten voor wat het is. Het door mij beoogde hotel zit helemaal vol en we worden doorgestuurd naar de buren, hotel Finca Venecia, een voormalige boerderij waar vroeger tabak werd verbouwd. Wayne is on a budget en ik mag ook best een beetje zuiniger aan doen na mijn toch wel dure uitstapjes in Granada, dus we besluiten een kamer te delen à 7 dollar 50 per persoon. Dat is helemaal niet verkeerd voor deze plek, die ik eigenlijk alleen maar kan omschrijven als paradijselijk. Om de boel een beetje te verkennen huur ik een kano en na een minuut of tien peddelen bevind ik me helemaal alleen in een inham van het meer, met vrij zicht op de vulkaan en aan alle kanten vogels die hun prachtige geluiden uitstoten. Het voelt heerlijk om hier te zijn, met alle elementen die de natuur te bieden heeft binnen handbereik. Het water dat mijn kano draagt, de wind om mijn oren, de aarde vol leven aan de overkant en het onzichtbare vuur in de vulkaan. Het is er allemaal en te midden van dit alles ben ik, en voor een moment is deze realiteit het meest overweldigende en natuurlijke tegelijkertijd, is alles precies wat het bedoeld is te zijn: niets meer of minder dan zichzelf.

Dit bericht is geplaatst op zondag 7 december 2008 om 13:59 en hoort bij Onderweg. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.