The way it is
Isla Ometepe geeft haar natuurlijke schoonheid niet zomaar prijs, is mijn ervaring van de afgelopen dagen. Gisteren een poging ondernomen om de hoogste van de twee vulkanen die het eiland vormgeven te beklimmen, maar niet veel verder gekomen dan 1000 van de 1610 meter. De aanhoudende regenval en stevige rukwinden maakten de top nagenoeg onbereikbaar, want met een stijgingspercentage van gemiddeld 30% kun je je geen glijpartijen veroorloven. De dichte bewolking op deze hoogte ontnam bovendien het uitzicht waarop ik me had verheugd. Ach ja, de tocht door de jungle aan de voet van de vulkaan was eigenlijk al de moeite waard, want de brulapen lieten weer luid en duidelijk van zich horen.
Vandaag mijn spullen gepakt om een ander deel van het eiland te bezoeken. En het bleek opnieuw niet zo eenvoudig om de plek die ik voor ogen had te bereiken. Het eerste deel van de weg met de bus afgelegd en uitgestapt bij een kruispunt waar een landweg toegang biedt tot het gebied rondom de tweede, wat kleinere vulkaan. Al gauw werd me een ritje aangeboden in de achterbak van een pick-up, waar ik erg blij mee was, aangezien de bus die dit meer afgelegen gedeelte van het eiland bedient volgens een nogal wispelturig rooster rijdt (if at all!). Na een minuut of twintig stevig door elkaar geschud te zijn, word ik wederom bij een splitsing van wegen afgezet. Tot mijn verbazing is de kruising voorzien van een verkeersbord, waarop staat aangegeven dat mijn bestemming 6,5 kilometer verderop ligt. Ik acht de kans dat ik op korte termijn nog een lift krijg aangeboden vrij klein en besluit het laatste stuk maar te voet af te leggen. Na ruim een uur onder de hete middagzon met volle bepakking gelopen te hebben, kom ik afgepeigerd aan bij hostel Caballito’s Mar. Al met al ben ik een halve dag zoet geweest met het afleggen van niet meer dan 30 kilometer. Phil Collins zou waarschijnlijk zeggen: That’s just the way it is…
