Afgedreven
Het einde van mijn reis nadert. De laatste drie dagen heb ik gereserveerd voor een bezoek aan het kustplaatsje San Juan del Sur. ’s Ochtends neem ik afscheid van het eiland Ometepe en van mijn gids Will, met wie ik de afgelopen dagen regelmatig op pad ben geweest. Gisteren nog samen de rio Istrian met de kajak opgepeddeld, wat niet veel moeite kostte omdat de rivier in kwestie meer weg heeft van een wetland, en dus nauwelijks stroming voortbrengt. Wederom een indrukwekkend stukje natuur, met exotische vogels in alle soorten en maten, waaronder de visarend en de ibis. Maar ook reptielen voelen zich hier thuis, in het bijzonder kaaimannen, die goed gecamoufleerd op de loer liggen om een onoplettende vogel te verrassen. Hun ‘luie’ manier van jagen maakt ze moeilijk waarneembaar, en ook deze keer waren ze ons te slim af, want ondanks de verwoede pogingen van Will om op Steve Irwin-achtige wijze alle hoeken van het wetland uit te kammen, hebben we er niet één gezien helaas. De apen daarentegen lieten zich wel van alle kanten bekijken, wat ook een stuk eenvoudiger was omdat hun habitat zich beperkt tot twee kleine eilandjes, niet ver van de monding van de rivier. Geen brulapen deze keer, maar spinapen en capucijnaapjes, beide erg nieuwsgierig van aard, op het brutale af. Deze apen zijn ooit door menselijk ingrijpen op deze eilandjes beland en het was opvallend dat met name de spinapen een zekere fascinatie voor onze kajak tentoonspreidden. Volgens Will komt dat omdat ze in de gaten hebben dat het een geschikt middel is om te ontsnappen uit hun beperkte door water begrensde omgeving. Mmm, dat zou best eens kunnen, want op het moment dat we door de stroming naar de rand van het eiland werden getrokken sprong een van de apen op de steen waar onze kajak tegenaan botste en even leek het dier serieus een lift te overwegen. Gelukkig hadden we de kajak snel weer afgeduwd, want hoewel ze er aaibaar uitzien, blijven het wel wilde en dus onvoorspelbare apen met streken en al. Goed, genoeg monkeybusiness en terug naar het surfstadje San Juan del Sur, waar ik dit stukje mee begon. Op het eerste gezicht niet heel bijzonder, deze plek vol toeristische eettentjes en souvenirwinkeltjes. Ook het strand, dat toegang biedt tot de baai van San Juan valt een beetje tegen, want er ligt een hoop troep en het water oogt troebel. Maar, als ik tegen de avond in een strandstoel gezeten de zonsondergang gadesla, weet ik waarom deze plaats de moeite waard is. Het is een uitzonderlijk mooi plaatje en gekluisterd blijf ik zitten kijken totdat de zon kopje onder gaat in een zee van afgedreven gedachten.
