Berichten uit Rama ~
een reisblog

De terugvlucht verliep voorspoedig en inmiddels vertoef ik alweer een dag of twee op vertrouwde bodem. Hoewel, vetrouwd blijkt een relatief begrip, want op een bepaalde manier is alles hier ook weer een beetje vreemd voor me. En dat zit ‘m dan vooral in kleine dingen, zoals even niet meer weten waarvoor die ene gekke sleutel aan mijn sleutelbos ook al weer was, of vol verwondering over de snelweg rijden omdat het wegdek hier zo heerlijk glad en effen aanvoelt (in tegenstelling tot de bumpy roads van Nicaragua). Het zal nog wel even wennen zijn, vermoed ik, maar luxe went in de regel sneller dan de afwezigheid ervan, dus dat komt wel goed. En de hereniging met mijn dierbaren maakt natuurlijk ook een hoop goed, want hun warmte houdt de winterse koude uit mijn buurt en geeft mijn terugkomst glans. Ook het kerstgevoel begint langzaamaan te ontwaken en ik begin me al weer druk te maken over de cadeautjes die ik nog snel voor iedereen moet aanschaffen, iets wat een week geleden nog letterlijk ondenkbaar voor me was. Toch zal de kerst dit jaar anders voelen dan voorheen, vermoed ik, want dit feest van overvloed staat natuurlijk in schril contrast met de situatie in Nicaragua. Niet dat ik nu bij elke hap aan de hongerige straatkinderen van Rama denk, maar het vanzelfsprekende is er wel een beetje vanaf, en ik zie de kerst nu meer dan ooit als een geschenk dat ik mág in plaats van moet vieren. Misschien is dat wel het meest waardevolle souvenir van deze reis, het besef dat ik in een bevoorrechte positie verkeer en daardoor meer en oprechter dankbaar kan zijn voor al het goede dat ik mag ervaren. Dat klinkt misschien wat pathetisch, maar ach, het past bij de tijd van het jaar en zeker ook bij het einde van een toch wel aangrijpende reis. Met dit stukje komt dit weblog trouwens ook aan een eind, hoewel ik niet uitsluit dat er ooit nog een vervolg komt, want ik blijf natuurlijk wel betrokken bij het wel en wee van het Xo-project in Rama. Vamos a ver, zeggen ze in Nicaragua, en ik denk dat ik het daarbij ook maar houd, want één ding heb ik de afgelopen maanden wel geleerd: alles loopt altijd anders dan je van tevoren denkt. Maar niet teveel plannen dus luidt het devies.

Ps Bij deze wil ik iedereen bedanken die dit weblog heeft gevolgd en in het bijzonder de mensen die (af en toe) een berichtje hebben achtergelaten, iets waar ik altijd erg verheugd mee was.

Dit bericht is geplaatst op vrijdag 19 december 2008 om 14:59 en hoort bij Algemeen, El Rama, Onderweg, Xo. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.