Stedenband Maastricht-Rama heeft onlangs een nieuwe projectsite gelanceerd waarop actuele informatie staat over de voortgang van het Xo-project in Rama.
Bezoek de site Rama goes Xo via het adres: www.rama.nl/xo
De terugvlucht verliep voorspoedig en inmiddels vertoef ik alweer een dag of twee op vertrouwde bodem. Hoewel, vetrouwd blijkt een relatief begrip, want op een bepaalde manier is alles hier ook weer een beetje vreemd voor me. En dat zit ‘m dan vooral in kleine dingen, zoals even niet meer weten waarvoor die ene gekke sleutel aan mijn sleutelbos ook al weer was, of vol verwondering over de snelweg rijden omdat het wegdek hier zo heerlijk glad en effen aanvoelt (in tegenstelling tot de bumpy roads van Nicaragua). Het zal nog wel even wennen zijn, vermoed ik, maar luxe went in de regel sneller dan de afwezigheid ervan, dus dat komt wel goed. En de hereniging met mijn dierbaren maakt natuurlijk ook een hoop goed, want hun warmte houdt de winterse koude uit mijn buurt en geeft mijn terugkomst glans. Ook het kerstgevoel begint langzaamaan te ontwaken en ik begin me al weer druk te maken over de cadeautjes die ik nog snel voor iedereen moet aanschaffen, iets wat een week geleden nog letterlijk ondenkbaar voor me was. Toch zal de kerst dit jaar anders voelen dan voorheen, vermoed ik, want dit feest van overvloed staat natuurlijk in schril contrast met de situatie in Nicaragua. Niet dat ik nu bij elke hap aan de hongerige straatkinderen van Rama denk, maar het vanzelfsprekende is er wel een beetje vanaf, en ik zie de kerst nu meer dan ooit als een geschenk dat ik mág in plaats van moet vieren. Misschien is dat wel het meest waardevolle souvenir van deze reis, het besef dat ik in een bevoorrechte positie verkeer en daardoor meer en oprechter dankbaar kan zijn voor al het goede dat ik mag ervaren. Dat klinkt misschien wat pathetisch, maar ach, het past bij de tijd van het jaar en zeker ook bij het einde van een toch wel aangrijpende reis. Met dit stukje komt dit weblog trouwens ook aan een eind, hoewel ik niet uitsluit dat er ooit nog een vervolg komt, want ik blijf natuurlijk wel betrokken bij het wel en wee van het Xo-project in Rama. Vamos a ver, zeggen ze in Nicaragua, en ik denk dat ik het daarbij ook maar houd, want één ding heb ik de afgelopen maanden wel geleerd: alles loopt altijd anders dan je van tevoren denkt. Maar niet teveel plannen dus luidt het devies.
Ps Bij deze wil ik iedereen bedanken die dit weblog heeft gevolgd en in het bijzonder de mensen die (af en toe) een berichtje hebben achtergelaten, iets waar ik altijd erg verheugd mee was.
Straten vol middagzon
strekken zich loom uit
Schel gerinkel in de lucht
de klank van verkoeling
muziek voor kinderoren
Honden draaien rondjes
om de as van hun bestaan
en vallen duizelig in slaap
Mensen hangen gelaten
in touwen en elkaar
Alleen de tijd verstrikt zich
Omdat het zondag is, maar nog veel meer omdat ik m’n allerliefste mis.
Heel
In de leemte van jouw afwezigheid
schilder ik met fijne streken
de contouren van ons samenzijn
En waar de lijnen elkaar raken
daar zie ik leegte openbreken
en komt het licht weer terug
om met kleuren heel te maken
wat in lieve liefde is gedeeld
zodat het halve zijn in jouw afwezigheid
mij eventjes geen parten speelt.
Water, vanzelfsprekend… luidt de leus van de Limburgse waterleidingmaatschappij, waar ik het afgelopen jaar als invalkracht werkzaam was. Helemaal waar natuurlijk, die slogan, als het over ons eigen waterlandje gaat, waar het ondenkbaar is dat er op een dag geen druppel meer uit de kraan komt om je mee te wassen, het toilet mee door te spoelen of gewoon lekker te drinken. We zouden ons geen raad weten en een nationale paniekgolf zou dan ook niet lang uitblijven vrees ik. In Nicaragua, dat een regenseizoen kent van negen maanden aan een stuk, zou je verwachten dat aan vers drinkwater in elk geval geen gebrek is. Maar niets is minder waar, want hoewel er in sommige huizen wel een aansluiting aanwezig is, kan het water niet op elk moment zomaar worden afgetapt noch als veilig drinkwater worden genuttigd. Door de ondercapaciteit van de zuiveringsinstallaties en de slechte infra/aqua-structuur komt er in Rama bijvoorbeeld alleen ’s ochtends tussen vijf en zes wat water uit de kraan, en dan nog niet eens elke dag. De hoeveelheid is eigenlijk ook niet de moeite waard, want na een litertje of tien is het meestal wel gedaan met de pret. Dat lijkt misschien nog best wel wat, maar is nauwelijks genoeg voor de dagelijkse schrobbeurt van lijf en leden. Dat is overigens ook waar het voor bedoeld is, want drinken doe je (zeker als buitenlander) liever uit de fles, tenzij je natuurlijk prijs stelt op een frequent en intensief toiletbezoek. Voor het doorspoelen van het toilet gebruik je dan weer gewoon regenwater uit de ton, dat vanzelfsprekend wel in grote hoeveelheden voorradig is. Een halve emmer is meestal voldoende om de ergste rotzooi weg te flushen. Ook voor de afwas en andere poetsactiviteiten is hemelwater de meest voordelige (en eigenlijk enige) keuze. Het spreekt misschien voor zich, maar warm water uit de kraan is een luxe waaraan men zich in Nicaragua alleen in de grote steden kan laven, zij het op heel beperkte schaal. Dit alles maakt wel dat je als verwende waterconsument even met je neus op de feiten wordt gedrukt en ik vermoed dat ik de leus aan het begin van dit stukje na terugkomst nooit meer op dezelfde, vanzelfsprekende manier zal kunnen lezen als voorheen.
Het is weer zondag. Dan maar een gedichtje:
Contrast
De dag laat zich hier gelden
en brengt meedogenloos
de laatste druppel aan het licht.
Maar de nacht is ongeduldig
en staat altijd weer vroeg klaar
om overtuigend in te vallen
door al het licht in één klap uit te slaan.
Wat is er met de schemering gebeurd
die nog geen halve schijn van kans maakt
om wat nuance aan te brengen
in dit wrede spel van licht en donker?
Misschien is de schemer wel gevlucht
voor de contrasten in dit land
en komt hij pas weer terug
als de dag wat zachter daagt
en de nacht wat licht verdraagt.
Op dit reisblog zal ik met enige regelmaat verslag doen van mijn ervaringen in Rama, te Nicaragua. Het is mijn bedoeling om op deze plek gedachten, gevoelens, gebeurtenissen en andere alledaagse dingen vast te leggen in zowel tekst als beeld. Wil je meer te weten komen over het eigenlijke doel van mijn verblijf in Rama, kijk dan bij Over mijn reis.
Ps Ik vind het leuk en bij vlagen opbeurend als je een berichtje achterlaat op deze site. Klik daarvoor op Reageren/Reacties onderaan elk stukje.
