Digitalige Dingen

Vandaag, 24 februari 2010, heb ik mijn 100e twaiku op Twitter geplaatst:

// hoog en verheven / staat de torenhaan glansrijk / in de zuiderwind // #twaiku #haiku 100/365

Je kunt de voorgaande 99 twaiku teruglezen op deze pagina of op mijn Twitter-account.

Voorlopig ga ik nog wel even door met het schrijven van deze korte gedichtjes, zeker nu de lente langzaam aanbreekt, een seizoen dat zich bij uitstek leent voor (micro)poëtische beschouwingen. Bovendien heb ik me voorgenomen om geheel in lijn met het cyclische karakter van de haiku-dichtvorm niet minder dan 365 twaiku te schetsen. Ik heb nog wel een paar seizoenen te gaan dus, maar dat is zeker geen straf, want er valt nog zoveel moois te vangen in drie regels en 17 lettergrepen. Ik verheug me op al die kleine buitenkansen.

Vakantiekiekjes zijn over het algemeen wat saai en niet heel spectaculair om te bekijken. Tot voor kort tenminste, want het onvolprezen Photoshop herbergt een functie die je in staat stelt om een serie foto’s aan elkaar te plakken en zo een wijds panorama te creëren. Met behulp van het volautomatische Photomerge, want zo heet de toepassing, heb ik acht kiekjes van Florence weten te combineren tot één langgerekt stadszicht zonder zichtbare overgangen. Briljant, van Photoshop dan, want probeer dit maar eens “handmatig” te doen met meer gebruikelijke technieken, zoals Masking bijvoorbeeld. Enfin, ik zal je niet verder vermoeien met Photoshop-geneuzel, klik maar gewoon op onderstaand beeld, dan zie je vanzelf wat ik bedoel…

Wil je de afbeelding liever op een aparte pagina bekijken? Klik dan hier.

Hang is een korte animatiefilm waarin ik heb geprobeerd om tekst, beeld en muziek zo te arrangeren dat ze een samenhangend poëtisch geheel vormen. Het onstabiele beeld en de onrustige lettertekens zijn bepalend voor de dynamiek van het filmpje, terwijl de serene muziek van Yann Tiersen soms een tegenwicht vormt en dan de beweging juist weer versterkt. De achtergrondfilm heb ik met mijn fotocamera opgenomen op het Centraal Station van Amsterdam. Tijdens de daarop volgende uitgestrekte treinrit naar Maastricht kwamen de woorden bijna vanzelf aanwaaien (zie bovenstaande animatie).

Het gedicht kun je hieronder nog eens nalezen, maar bekijk liever eerst de animatie, want daarbinnen valt de tekst duidelijk beter op zijn plek:

Hang

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als het lichaam zich gedraagt
zoals de adem en de geest
los en ongebonden

Maar in leegte verkrampen wij
en zoeken wij houvast
als gevleugelde insecten
die plotseling te water raken

Hoe zwaar kan lichtheid vallen?
als wij de wind omhelzen
en als het water worden
voordat de storm ons verrast

Wij hangen aan het leven
maar hangt het leven ook aan ons?

Spam spam spam! Wie heeft er geen last van in deze digitale hoogtijdagen? Zelf ontvang ik dagelijks gemiddeld een stuk of tien ongewenste berichten, die ik doorgaans meteen naar de prullenbak verwijs. Maar de afgelopen twee maanden heb ik al mijn spam-mails zorgvuldig bewaard, gekoesterd bijna, en bijgevolg mijn inbox zien opzwellen tot ongekende grootte. Precies wat al die berichten beloven dus. Alhoewel, het is maar net hoe je het bekijkt, want met een beetje goede wil en wat gehussel met onderwerp-koppen blijkt zelfs spam vatbaar voor een meer poëtische benadering. Het volgende “gedicht” is het extract van ruim 500 ongewenste berichten en als ik het zo belees krijg ik toch het idee dat men mij iets probeert te vertellen. Een geheime boodschap wellicht, verborgen tussen de regels van het vulgaire, maar mogelijk geladen met een intrinsieke waarheid.
Okay, ik stel me open. Laat die spam maar komen. Man lebt nur einmal!

Good morning

Shon gesehen in Dakar
Blaues Wunder
Proberen sie es
Mann lebt nur einmal

The saddest story ever
Hollywood actor killed producer
Where have you been?
Help me in search!

Belebt Geist und Korper
Mit heissem Dampf
Feste muss man feieren wie sie fallen
Auch bei Sonnenlicht

Scientists found pervert genes
Everybody wonders where they are
It makes you hump better
This is last mail, I won’t bother you again

Still busy to answer?
Need your reply!

Afgelopen weekend kreeg ik een scan van het verfomfaaide portret van mijn overleden oom Arno in handen. Een prachtige foto, maar vol vouwen, scheurtjes en vlekken die het beeld behoorlijk begonnen op te eisen. Een perfecte Photoshop-klus dus, en met veel plezier heb ik dan ook de Clone-tool ter hand genomen om de missende stukjes van een verstild verleden weer terug te halen naar het heden. Hieronder zie je het resultaat van een paar uurtjes knutselen en zeg nou zelf: Is het geen plaatje?