Scharnieren piepen zacht
als met ingehouden adem
de deksel wordt gelicht
van een gitaarkoffer
weerloos als altijd.

Op donkerrode voering
rust een gebarsten kast
met opgekrulde snaren
in een open sarcofaag
roerloos als altijd
stiller dan ooit.

Honden en meeuwen
delen hier het afval
en de schaduwrestjes
die zich ophopen
in hoeken en portalen.

De zon wringt zich
door smalle steegjes en
valt loom over de pootjes
van een kat in halfslaap.

De Douro trekt traag
door deze oude stad
voor altijd gelegen
in halfschaduw.

Met elke stap
vraagt deze weg om meer
om steeds dieper
betreden te worden.

Hoeveel voeten kan een pad verdragen
voordat het zichzelf verliest
en wegslipt in de omgekeerde afgrond
van massa’s uitgetreden zielesporen?

// hoog en verheven / staat de torenhaan glansrijk / in de zuiderwind // #twaiku #haiku 100/365

Je kunt de voorgaande 99 twaiku teruglezen op deze pagina of op mijn Twitter-account.

Voorlopig ga ik nog wel even door met het schrijven van deze korte gedichtjes, zeker nu de lente langzaam aanbreekt, een seizoen dat zich bij uitstek leent voor (micro)poëtische beschouwingen. Bovendien heb ik me voorgenomen om geheel in lijn met het cyclische karakter van de haiku-dichtvorm niet minder dan 365 twaiku te schetsen. Ik heb nog wel een paar seizoenen te gaan dus, maar dat is zeker geen straf, want er valt nog zoveel moois te vangen in drie regels en 17 lettergrepen. Ik verheug me op al die kleine buitenkansen.

Waar ze elkaar raken
vormen ze een kruispunt
en moet je soms de afslag raden.

Voor wie het zien wil
laat dit lijnenspel zich lezen
als een uitgestrekte hand.

De bijna-botsing en een vloek
voorgoed in stilte uitgetekend
tot de dooi invalt.